veel troep

cellofaanpapiertjes

Om half 9 op pad, drie weken niet geraapt en dat was te zien. Als ik boodschappen bij de supermarkt deed, zag ik het zwerfvuil liggen en roepen ‘raap mij op!! Moeilijk! Moeilijk! Moeilijk! Om Brigitte Kaandorp maar even aan te halen. Rita zou om half 10 aanhaken. Ze heeft al enige tijd last van haar schouder en dat belemmert het rapen.

Bij SZW onder, in en op de heg en om en in de tuin, cellofaanpapiertjes (zie foto 2). De zak was al meer dan half vol. Aankomend bij het bouwbedrijf Slokker, waar die gele emmer voor de deur staat, die is speciaal voor de peuken. Tja daar lagen meer peuken naast dan in. En onderwijl zat er een man te bellen zittend op een krukje. En ik raapte ze niet op, voelt niet goed om dat te voor die man zijn neus te doen. Alsof je een dienstmeisje of een soort van slaafje bent.

Al een uur bezig en 100 meter verder. Mijn buurman kwam langs met een jointje tussen zijn vingers en ik kon even tegen hem aan jammeren en (hij gooit zijn peuk niet op straat 🙂 Even later kwam Rita voor de laatste loodjes.

Onderweg heb ik me laten informeren wie de manager van de bouw is en heb ik de stoute schoenen aangetrokken, bij Slokker naar binnen, de trap op en naar Marco de manager gevraagd. Ik heb hem op de hoogte gebracht van de peukensituatie. Hij vertelde dat hij vorige week nog geveegd had en dat het personeel op de hoogte is. Hij reageerde heel aardig, toen ik zei hoe frustrerend dit is.
Later dacht ik ‘waar gaan die geveegde peuken naar toe? Naar de goot?” Vergeten te vragen, stom. Het was tijd voor een bakkie troost bij Frankie Local en om het oog te strelen heb ik die mooie gevlamde tulp op de plaat gezet.

Dorothé