Zwerfje 16

Rita was er weer. Ze voelde zich niet fit.

Dus we namen de Eysinkweg, een makkelijke straat, maar altijd zooi.

Vorige week had Rita langs de Leidsevaart gelopen en bij de bushalte een peukenpot neergezet, die helaas na een paar dagen verdwenen was. Iemand die de intentie niet begreep.

Zie foto, deze bestelauto kwam ik al eerder tegen met inbraaksporen en die staat er dus al een hele poos.

Halverwege onze route ging ik in de berm onderuit, voluit met een klap op het harde grind bij het spoor door een enorme bramenrank die ik niet gezien had. Daar haakte ik met mijn voet achter. Gelukkig niets gebroken, maar die mooie grijper, die ik ooit van Laura kreeg, is kapot, beide pootjes gebroken. Snik…. het gevolg was, dat ik steeds moest bukken en toen heb ik de peuken maar over geslagen. Dus met zijn tweetjes was het net als de slakken “to go” maar dan langzaam aan.

Onderweg kregen we applaus van een oudere man die in zijn handen klapte. Hij passeerde ons met losse handen aan het stuur en even later een vrouw, die riep ‘Goed zo, jongens!’. Dat zijn we wel niet, maar oké, een compliment is leuk.

Zwerfgroetje,

Dorothé